Tortímandi tjón

Frá veröndinni bak við hús sitt sem slapp undan hinum eyðileggjandi Nornaeldi í San Diego sýslu, horfir Gary Sabin forseti Poway Kaliforníu stikunnar yfir eyðilegginguna þar sem áður voru hús nágranna hans. Stikumeðlimir misstu 16 hús.

Í baráttunni við tjón sitt vegna afar mikillar eyðileggingar af völdum ofsafenginna skógarelda sem lögðu heilu samfélögin í rúst, gera Síðari daga heilagir í Poway sér ljóst að hús eru bara „hlutir“ sem hægt er að endurnýja.

En þegar Gary Sabin, forseti Poway Kaliforníu stikunnar, gekk um milli leyfanna af múrveggjum og reykháfum, umkringdur brunarústum sem enn var glóð í þar sem kirkjumeðlimirnir Mark og Terri Wery áður bjuggu, blasti við hið mikla tjón sem kirkjumeðlimir og nágrannar þeirra höfðu orðið fyrir.

Í þessari fyrrum þétt skógivöxnu stiku, var þessi eyðilegging hluti af eitthvað um 80.000 hekturum sviðinnar jarðar í norðurhluta San Diego sýslunnar sem nær frá Witch Creek til Rancho Santa Fe, með 500 hús eyðilögð og meira en 500 aðrar byggingar.  Í þessum eldi töpuðust hús að minnsta kosti 16 meðlimafjölskyldna, meðal eitthvað um 33 og hugsanlega hundrað húsa kirkjumeðlima sem eyðilögðust í meira en tug vindknúinna skógarelda í Suður-Kaliforníu.  Þetta er bara einn af að minnsta kosti 17 eldum sem milli  20. - 25. október hafa tekið átta líf, eyðilagt yfir 1500 hús og lagt í rúst um 1860 ferkílómetra og orsakað tjón sem nemur 1 billjón bandaríkjadala í Suður-Kaliforníu.

Hafandi verið meðal hundraða þúsunda íbúa San Diego sýslu sem þurftu að yfirgefa hús sín 22. október  þegar eldarnir geysuðu, reyndu bróðir og systir Wery að finna út í fjölmiðlunum og með því að hringja í fólk hvað væri að gerast með húsið þeirra.  Slæmu fréttirnar flutti vinur sonar þeirra Ezra, 19 ára, sem hafði séð eignina.  Systir Wery sagði fyrstu viðbrögð sín hafa verið: „Nei!“
„Þú bara heldur að þetta lendi ekki á þér,“ sagði hún.  „Þetta er nokkuð sem þú nærð ekki alveg að átta þig á.“ Fjallandi um að hafa misst húsið sitt, sagði hún: „Við getum ekkert tekið með okkur.  Þetta eru bara hlutir.“

Systir Wery rak meðferðarstöð fyrir fáeina eldri borgara í hinu stóra húsi sínu, og notaði tímann fyrstu tvo dagana eftir að hún þurfti að fara burt til þess að ganga úr skugga um að vel væri séð um þá.  Fljótlega fann hún meðferðarstöð fyrir þær þrjár konur sem ekki áttu í annað hús að venda og sagðist hafa tárast þegar hún komst að því að eigandinn var kirkjumeðlimur eins og hún.
Eldurinn var áfall fyrir bróður og systur Wery, en hróflaði ekki við trú þeirra.  Hún segir, að framar öllu öðru, séu þau blessuð vegna þess að öllum í fjölskyldunni sé óhætt og að bróðir Wery hafði tekist að taka með í farteskinu hjónabandsskjöl, giftingarmyndir, fjölskyldumyndir og aðra mikilvæga mynjagripi áður en þau óku af stað.

Systir Wery minnist lexíu sem hún lærði í viðtali við Sabin forseta, sem setti niður punkt á miðju blaði minnisbókar. Hann bað hana ímynda sér að blaðsíðan næði út í ómælisvíddir til allra átta.  „Lífið er þessi punktur,“ segir hún hann hafa sagt, óverulegt í samanburði við blaðsíðuna í heild sem táknar eilífðina.  „Eiginmaður minn sagði að þetta væri líklega dulbúin blessun,“ sagði hún, og telur að það sé rétt þótt þau muni ekki skilja hvernig í því liggur fyrr en þau eru utan punktsins.
Trú Jeffs og Chris Mangum, eins og þau deila henni með Sabin forseta, hjálpaði einnig þeim í gegnum missi húss þeirra í því sem nú er kolbrunnið gil innan marka Green Walley deildarinnar.  Næstum það eina sem eftir stóð var grill sem stóð á bakveröndinni og sundlaug full af svartmenguðu vatni.  Eftir að hann heyrði að hús hans væri brunnið til ösku, sagði bróðir Magnum Sabin forseta að hann hefði hugsað til áa sinna sem, á svipuðum árstíma fyrir 151 ári síðan, voru sveltandi og í miklu frosti sem landnemar Wyoming's Martin's Cove.   „Fyrst þeir gátu það,“ sagði bróðir Magnum, „ætti ég að ráða við að endurreisa hús sem var tryggt.“

Handan við gilið, innan um brunarústir annarra húsa var hús Sabins forseta.  Hans hús var eitt fárra húsa meðlimafjölskyldna sem hélt velli þótt önnur í kring gerðu það ekki.  Þakklæti hans yfirskyggði ekki áhyggjur hans og samúð með stikumeðlimum og vinum sem voru ekki eins heppnir og hann.
Hús Jeff Hawks biskups Green Valley deildarinnar stóð einnig enn uppi, en hugsanir hans og viðfangsefni snerust um deildarmeðlimi hvers hús höfðu glatast eða skemmst.  Hann sagðist líta á það sem kraftaverk að þrátt fyrir eyðilegginguna í samfélaginu í Poway, hefðu aðeins fimm meðlimafjölskyldur misst hús sín.

„Þegar upp er staðið, skipta efnislegir hlutir ekki máli,“ sagði hann, og lætur í ljós skoðun sem hann telur sig deila með öðrum deildarmeðlimum.  „Við höfum trú okkar, við höfum fjölskyldur okkar og okkur mun takast að endurbyggja efnislegu hlutina.“

Sabin forseti sagði að Mark Lockyer meðlimur í Green Valley deildinni hafi verið í miklu uppnámi þegar hann sagði honum að hús sitt væri brunnið, en hann hafði orðið eftir og reynt að bjarga sínu fullgreidda en ótryggða húsi og naumlega sloppið þegar hann var að stikna í hitanum.  Hann kom aftur til Sabins forseta stuttu síðar og þá himinglaður eftir að hafa uppgötvað að í hvassviðrinu hafði eldurinn farið yfir hús hans svo hratt að þar voru aðeins minni háttar skemmdir.
John og Kathy Huish voru þakklát að þeirra hús bjargaðist, en þau voru byrjuð á margbrotinni jólaskreytingu sem dregur að hundruð kátra barna yfir hátíðarnar.  En þau voru sorgmædd vegna félaga sinna í Green Walley deildinni Dave og Bobbi Brunson en hús þeirra handan götunnar var ein öskuhrúga.

Kathleen Muir sagði að hús hennar hefði sloppið þótt önnur brynnu allt í kring.  Hún segir: „Í hvert snn sem ég sé slökkviliðsmenn eða lögreglu er ég svo þakklát fyrir að einhverjir björguðu húsinu mínu.  Bikar minn er barmafullur.“
Ógnin frá eldinum ýtti við Sabin forseta til athafna aðfaranótt sunnudagsins 21. október. Meðlimir stikunnar í Ramona voru undir logboðinni skyldu að yfirgefa svæðið og voru á leið til Poway stikumiðstöðvarinnar til að fá hjálp og samastað.  En snemma mánudagsmorguns kom í ljós að einnig þurfti að yfirgefa Poway.  Fremur en að láta meðlimi hjarðar sinnar sjá um sig sjálfa og dreifast til ópersónulegri samfélags hjálparmiðstöðva, greip Sabin forseti til sinna ráða eins og sannur hirðir.  Honum var kunnugt um samkomuhús sem var utan hættusvæðisins í San Diego nálægt Qualcomm Stadium, stærstu samfélagslegu hjálparmiðstöðinni, og hann hringdi á Bill Thunderstrom forseta San Diego Kaliforníu East stikunnar og spurði hvort hann mundi láta stikumiðstöð sína í té.
Ekki aðeins sagði Thunderstrom þegar í stað já, heldur hófst hann sjálfur handa.  Sabin forseti sagði að þegar hópur hans kom þangað, hafi stikumiðstöðin verið full af vörum, starfsfólki og tilbúin til að veita hjálp, þægindi og ánægju flóttafólkinu.

Kirkjumeðlimir gáfu matvæli og aðrar nauðsynjar.  Líknarfélagið undirbjó og reiddi fram máltíðir.  Þar sem skólar voru lokaðir vegna eldanna, „leituðu hópar ungmenna frá öllum deildunum eftir því hvað þeir gætu gert til hjálpar,“ sagði Marty Morgan úr háráði San Diego stikunnar sem var beðinn að hjálpa til við að halda stikumiðstöðinni gangandi.  Hann sagði að ungmennin hefðu góðfúslega samþykkt að inna af hendi þjónustu svo sem að hreinsa, baka kökur og skemmta börnunum.

Harold Smith biskup Del Cerro deildarinnar þar sem miðstöðin er hafði yfirumsjón og sagði að þjónusta miðstöðvarinnar hefði jafnvel náð svo langt að útvega fólkinu far þegar það vildi njóta góðs af boði meðlima á svæðinu sem opnuðu dyr sínar á hverjum morgni fyrir þá sem vildu fara í sturtubað.

„Svo virðist sem þá sem ekki urðu fyrir barðinu á hamförunum hungri í að veita aðstoð,“ sagði Sabin forseti, og talar þá um meðlimi San Diego stikunnar, sinnar eigin stiku og marga vini og viðskiptafélaga sem búa langt frá San Diego. „Það er svo mikil óeigingirni.“ Hann sér óeigingirnina halda áfram nú þegar fólk er að byrja að hjálpast að við að jafna sig eftir hina erfiðu reynslu skógareldanna.