Virða fjölbreytileg trúarbrögð

Eitt af því sem einkennir mormónisma er virðing fyrir fjölbreytilegum trúarskoðunum annarra og sérstöðu allra trúarbragða heimsins. Allt frá fyrstu dögum Kirkju Jesú Krists hinna Síðari daga heilögu lagði Joseph Smith áherslu á mikilvægi trúfrelsis og umburðarlyndis. „Vér krefjumst þeirra réttinda að fá að tilbiðja almáttugan Guð, eftir því sem eigin samviska býður, og viðurkennum sömu réttindi til handa öllum mönnum. Lofum þeim að tilbiðja, hvernig, hvar eða hvað, sem þeim þóknast“ (Trúaratriðin 1:11).

Thomas S. Monson forseti kirkjunnar hvatti til aukins trúarlegs umburðarlyndis á aðalráðstefnu, sem er heimssamkoma haldin á hálfs árs fresti. „Ég vil hvetja alla þegna kirkjunnar, hvar sem þeir eru, til að sýna öllu fólki, alls staðar, góðvild og virðingu. Heimurinn sem við lifum í er fullur af fjölbreytni. Við getum og eigum að sýna virðingu þeim sem eru annarrar trúar en við.“ Síðari daga heilagir líta á alla sem einlæglega iðka trú og helga sig mikilvægri þjónustu mannkyns sem jafningja.

Dieter F. Uchtdorf forseti, í Æðsta forsætisráði kirkjunnar, lagði áherslu á Guð elskaði alla menn, en ekki aðeins þá sem tilheyrðu einhverjum ákveðnum trúarbrögðum. Hann sagði: „Við virðum og metum einlægar sálir allra trúarbragða, hvar og hvernær sem þeir hafa verið uppi, sem elskað hafa Guð, jafnvel án þess að hafa fyllingu fagnaðarerindisins. Við hefjum upp raust okkar í þakklæti fyrir óeigingirni þeirra og hugrekki. Við fögnum þeim sem bræðrum og systrum, börnum okkar himneska föður. Hann bænheyrir hina auðmjúku og einlægu sérhverrar þjóðar, tungu og lýðs. Hann veitir þeim ljós sem leita hans og vegsama hann og eru fúsir til að halda boðorð hans.“

Hinn látni Krister Stendahl, fyrrverandi biskup í Stokkhólmi og prófessor í guðfræðiskólanum Harvard Divinity School, kom á þremur reglum er varða trúarlegt umburðarlyndi: (1) Þegar menn hyggjast kynna sér önnur trúarbrögð, ættu þeir að leita til fylgismanna þeirra, en ekki andstæðinga þeirra; (2) draga ekki fram það besta í eigin trú og það versta í annarra trú; og (3) vera opnir fyrir því að tileinka sér ýmislegt í öðrum trúarbrögðum. Þessar reglur stuðla að betri samskiptum trúarbragða, byggja upp traust og leggja grunn að kærleiksverkum.
Andlegar og líkamlegar þarfir mannkyns krefjast velvilja og samvinnu hinna fjölmörgu trúarbragða. Hvert þeirra leggur eitthvað dýrmætt á vogarskál allra trúariðkenda. Orson F. Whitney, fyrrverandi postuli kirkjunnar, sagði í þessu sambandi: „Guð notar fleiri en einn hóp fólks til að ná fram sínu stórkostlega og undursamlega verki.“ Síðari daga heilagir geta ekki gert þetta einir. Það er of erfitt og umfangsmikið fyrir einhvern einn hóp fólks.“ Þegnar kirkjunnar líta því ekki á fólk annarra trúarbragða um heim allan sem andstæðinga eða keppinauta, heldur sem samherja í fjölmörgum góðum málefnum heimsins. Kirkjan hefur til að mynda tekið höndum saman við kaþólsk líknarsamtök í „umönnunarsamstarfi“ til að liðsinna fórnarlömbum hungursneiða og hörmunga. Kirkjan átti auk þess samstarf við íslömsku líknarfélögin Islamic Relief Worldwide og Islamic Society of Great Salt Lake í neyðarhjálparstarfi í desember 2004, á flóðasvæðunum í Indónesíu, Thaílandi og Sri Lanka.

Mikilvægt er að gera sér ljóst að samvinna trúarbragða krefst ekki kenningalegra málamiðlana. Þótt kirkjan standi fast á sínum kenningarlega grunni og geri sér grein fyrir að kenningar hennar séu ekki þær sömu, stendur það ekki í vegi fyrir því að hún eigi samstarf við önnur trúarbrögð í líknarstafi. Slík samvinna byggist á almennum gildum. Mismunandi túlkun á friðþægingu Krists, þarf til að mynda ekki að draga úr því boði Krists að „elska náungann eins og sjálfan sig.“ Það er því nauðsynlegt að skilja að líknarstarf og kenningar til þess að sameina krafta til hjálpar hinum nauðstöddu. Fólk góðra trúarbragða þarf ekki að hafa nákvæmlega sömu trúarskoðanir til að geta komið miklu til leiðar í þjónustu sinni við samferðafólk sitt.