Taka þátt án þess að vera í varnarstöðu

Eftirfarandi er eftirrit af ræðu sem Öldungur M. Russell Ballard flutti við útskrift í Brigham Young háskólanum þann 13. ágúst 2009.

Ljúfar tilfinningar bærast innra með mér er ég horfi á ykkur, útskriftarnemar. Þótt ég geti ekki tekið í hönd hvers ykkar og persónulega litið inn í augu ykkar, þá vil ég að þið vitið að þið eruð dýrmæt í augum himnesks föður ykkar. Hann elskar ykkur. Leiðtogar kirkjunnar elska ykkur.

Ég vil einnig að þið vitið að framundan hjá ykkur er spennandi og þýðingarmikil þjónusta við Drottin. Ég geri mér grein fyrir því að áralöng fórn foreldra ykkar, sem og ykkar sjálfra, hefur hjálpað ykkur að verða það sem þið eruð. Í dag lít ég á ykkur og sé ykkar eigin ár skuldbindinga við kirkjuna og við að næra ykkar eigin vitnisburði í gegnum nám og beitingu á reglum fagnaðarerindisins. Ég horfi á ykkur og sé framtíð kirkjunnar – ekki eingöngu sem framtíðar biskupar, stikuforsetar, trúboðsforsetar og leiðtogar aðildarfélaga, heldur í röðum hinna frábæru mæðra og feðra, barnafélagskennara og sunnudagaskólakennara, leiðtoga unglinga, heimilis- og heimsóknarkennara, skáta leiðtoga, kórstjórnenda og óteljandi annara sem munu þjóna Drottni á 21. öldinni.

Þetta mun verða öðruvísi öld miðað við hina nýliðnu. Á vissan hátt verður hún betri, á annan hátt mun hún verða erfiðari fyrir ykkur og börn ykkar. Eitt er þó óumflýjanlegt, þetta verður öldin ykkar, þar sem þið hafið tækifæri til að skilja eftir fótspor ykkar til góðs eða á annan hátt. Þið munið reyna að hafa áhrif á aðra og aðrir munu reyna að hafa áhrif á ykkur. Annað hvort munið þið deila og koma á framfæri grunngildum ykkar sem eru rótgrónar við endurreista fagnaðarerindi Jesú Krists eða þið munið leyfa öðrum að skilgreina gildi ykkar fyrir ykkur og afkomendur ykkar.

Samskipti í framtíðinni mun halda áfram að breytast með Alnetinu og nýjum tæknilegum miðlum. Netheimur ykkar – GSM símar sem hægt er að hlaða niður í myndbönd og iTunes og samskiptanet eins og Facebook, SMS, blogg, Twitter, lófatæk tæki og hlaðvarp – er einungis byrjunin á því sem framundan er fyrir ykkur í hinni ótrúlegu útvíkkun tækninnar. Ég óska þess næstum því að hafa fæðst 20 árum síðar svo ég gæti lært að hemja iPhone símann minn þegar hann lætur ekki af stjórn, sem er nokkuð oft.

Við eigum í gríðarlega mikilli baráttu, kæru ungu systkin. Og hún hefur ætíð verið til staðar, allt frá dögun mannkynssögunnar. Á þeim tíma sem ég hef með ykkur í dag langar mig að deila með ykkur nokkrum hugsunum varðandi að standa staðföst í sannleikanum.

Nýlega sá ég rannsókn nokkra er fjallar um hvernig annað fólk upplifir meðlimi kirkjunnar. Lengi hef ég haft áhuga á þessu efni vegna þess að ég hef komið nálægt trúboðsstarfinu í verkefnum mínum innan kirkjunnar. Að vita hvernig aðrir upplifa okkur er mikilvægur þáttur þess að skilja hvernig við getum best útskýrt okkur. Þessi rannsókn kom með áhugaverða athugasemd. Athugasemdin gaf í skyn að meðlimir kirkju okkar virðast í varnarstöðu gagvart þeim sem ekki eru meðlimir kirkjunnar. Einn svarenda gekk svo langt að segja að þegar mormónar eru að útskýra trú sína þá bendir málfar þeirra til þess að þeir búist við gagnrýni.

Þetta er ekki í fyrsta skiptið sem ég hef heyrt slíka athugasemd. En því meira sem ég hugsa um hana því meira skil ég hana. Ef við erum ekki gætin þá getur verið að í samskiptum okkar við aðra séum við að senda þau skilaboð að við séum í vörn.

Ég tel mig skilja einhverjar ástæður. Frá því Joseph Smith hélt út úr lundinum helga árið 1820 hafa verið manneskjur sem hafa brugðist neikvætt, jafnvel fjandsamlega, við skilaboðum okkar. Joseph segir okkur í eigin orðum að í fyrsta skiptið sem hann reyndi að deila því sem hann hafði séð með öðrum en fjölskyldu sinni hefði ekki verið ánægjuleg reynsla. Meþódista prestur, sem Joseph sagði frá reynslu sinni, sagði honum hana vera „frá djöflinum komna“ og það gerðist ekkert lengur sem gæti talist sýnir eða opinberanir. Ef Joseph taldi þetta vera slæma reynslu var það vegna þess að hann hafði ekki enn gert sér grein fyrir vægðarlausum krafti andstæðingsins. Eftir því sem kirkjan óx því meira virtist hún laða að sér fjandskap. Litli flokkurinn af hinum trúföstu heilögu var rekinn frá einum stað til annars. Joseph hlýtur að hafa fundist botninum vera náð er hann þjáðist hræðilega í Liberty fangelsingu ásamt því að út var gefin útrýmingarskipun fylkisstjórans í Missouri gegn meðlimum kirkjunnar. Auðvitað átti það eftir að versna og Joseph og Hyrum greiddu fyrir vinnu sína, vitnisburði og trú með lífi sínu. Það var síðasti gjörningurinn sem varð byrjunin á hinum mikla leiðangri vestur er Brigham Young leiddi og færði okkur til þessarar óbyggðu Ameríku, staðar athvarfs hér í Klettafjöllunum fyrir meðlimi kirkjunnar.

Þetta er nú varanlegur hluti af sögunni. Frá því þið voruð lítil börn hafið þið heyrt sögurnar um erfiðleikana og fórnirnar. Jafnvel trúskiptingar kirkjunnar sem eiga enga forfeður sem lifðu af þessa erfiðu tíma taka fólki og atburðum sem gerðust snemma í sögu kirkjunnar opnum örmum sem hluta af arfleið þeirra. Sögurnar veita okkur bæði andríki og hvatningu, eins og þær ættu að gera, og ég bið og vona að í tiltölulega miklum þægindum okkar munum við aldrei gleyma þessum sterkbyggðu og trúföstu Síðari daga heilögu og lexíunum sem við getum lært af þeim.

Og á sama tíma lifum við ekki árið 1830 og við erum ekki bara sex meðlimir lengur. Gæti hluti af varnarstöðunni sem aðrir sjá stundum hjá okkur gefið til kynna að við búumst við að komið sé fram við okkur sem illa liðinn minnihlutahóp, sem neyddur var til að flýja vestur? Eigum við von á að þurfa að verja okkur er við eigum í samskiptum við aðra? Ef svo er, þá held ég að við þurfum að leiðrétta stefnuna. Að vænta stöðugt gagnrýni eða mótbárum getur leitt til óheilbrigðrar sjálfsmeðvitundar og varnarstellinga sem fer ekki vel í aðra. Það er mótsagnakennt við það sem við erum í dag sem kirkja og stór hópur af fylgjendum Jesú Krists.

Rétt eins og í öllu þá getum við horft til frelsarann sem fordæmis okkar. Hann tókst á við gífurlegan fjandskap strax frá fyrsta degi þjónustu sinnar. Þegar hann predikaði í fyrsta sinn í samkunduhúsinu í Nasaret vildu sumir henda honum fyrir björg. Samt leyfði hann sjálfum sér ekki að skelfast. Hann vissi að hann yrði misskilinn að mestu leyti. Samt var hann óhræddur að boða fagnaðarerindi sitt og notaði orðtak eins og „Sumir segja við ykkur ... en ég segi við ykkur.“ Hann vissi hvað hann vildi segja og hann sagði það án þess að biðjast afsökunar. Eins og ritningarnar greina frá: „Hann kenndi þeim eins og sá, er vald hefur, og ekki eins og fræðimenn þeirra“ (Matt 7:29).

Ef við viljum njóta virðingar í dag fyrir það hver við erum þá þurfum við að vera sjálfsörugg – örugg í þeirri þekkingu hver við erum og hvað við stöndum fyrir og ekki haga okkur eins og við þurfum að afsaka trú okkar. Þetta þýðir ekki að við ættum að vera hrokafull og dramblát. Virðing fyrir skoðunum annara ætti ætíð að vera okkar grundvallar regla – hún er innbyggð í Trúaratriðin. En þegar við hegðum okkur eins og við séum ofsóttur minnihlutahópur eða eins og við eigum von á að vera misskilin eða gagnrýnd þá skynjar fólk það og hegðar sér samkvæmt því.

Ég býð þeim ykkar sem eruð fyrrverandi trúboðar að vera sérstaklega næm fyrir þessu. Þið vörðuð tveimur árum í að berja á dyr og takast á við allar mögulegar spurningar og hafnanir. Það er auðvelt í samskiptum ykkar að finnast þið enn vera að berja á dyr. Þið eruð ekki að því. Þið eruð í stöðu til þess að deila trú ykkar, það er engin þörf fyrir að fara svo varlega að þið lítið út fyrir að vera óákveðin eða væntið gagnrýni. Páll postuli sagði: „Ég fyrirverð mig ekki fyrir fagnaðarerindið“ (Róm 1:16). Ekkert okkar ætti heldur að gera það. Ég hlakka til þess og er virkilega þakklátur fyrir hvert tækifæri sem ég fæ til að deila vitnisburði mínum um dásamlegan boðskap endurreisnarinnar. Og ég man ekki eftir að hafa móðgað neinn í leiðinni.

Ein af ástæðum þess að þetta málefni tengist ykkur í dag er sú að kirkjan er að styrkjast. Í Bandaríkjunum erum við nú fjórða stærsta kirkjan. Síðari daga heilagir eru hvarvetna, í samfélögum frá annarri ströndinni að hinni og til norður og suðurs. Þótt að fjöldi okkar sé mestur í vestri þá er það orðið algengara að fólk þekki persónulega Síðara daga heilagan. Þar að auki hafa margir meðlimir kirkjunnar náð félagslegri velgengi. Nýleg grein um kirkjuna í tímaritinu Times nefndi þessa staðreynd og sýndi nokkrar ljósmyndir af áberandi Síðari daga heilögum.

Slík staða, ein og sér, tryggir meira umtal um kirkjuna og Síðari daga heilagir eiga eftir að rata í fleiri og fleiri umræður um fagnaðarerindið. Þetta er ástæðan fyrir því að ég hef valið þetta málefni. Þið þurfið að vera heiðarleg, opin, hispurslaus, þátttakendur, virða skoðanir annara og algjörlega laus við að vera í varnarstöðu gagnvart ykkur sjálfum.

Ég ætla að koma með tvær uppástungur um hvernig hægt er að taka þátt án þess að vera í varnarstöðu.

Fyrri uppástungan: Ekki láta óviðkomandi málefni drekkja mikilvægari málefnum.

Kirkjuþegnar okkar hafa of oft leyft öðrum að stilla upp samtalsdagskránni. Fjölkvæni er dæmi um þetta. Því lauk í kirkjunni sem formlegri iðkun árið 1890. Núna er 2009. Af hverju erum við ennþá að tala um fjölkvæni? Það var iðkun. Henni lauk. Við héldum áfram. Ef fólk spyr um fjökvæni þá er nóg að staðfesta að það var einu sinni iðkað en er ekki lengur og fólk ætti ekki að rugla fjölkvænisfólki við kirkjuna okkar. Ekki eyða tíma í að réttlæta iðkun fjölkvænis á tímum Gamla testamentisins í venjulegum samræðum eða geta ykkur til um af hverju það var iðkað á 19. öldinni. Þetta gætu mætavel verið góð og gild málefni fyrir sagnfræðinga og fræðimenn en ég held að við framfylgjum staðalímyndinni þegar við látum fjölkvæni vera aðalumræðuna um kirkjuna.

Ég geri mér grein fyrir því að stundum eru það sögur í fjölmiðlum sem koma af stað þessum samræðum. Það breytir þó engu. Fyrr á þessu ári sýndi sjónvarpsþáttur á kapalstöð hina heilögu musterisathöfn. Sú sýning olli miklum áhyggjum hjá kirkjumeðlimum, sem er skiljanlegt. Við móðguðumst öll vegna hennar.

En ég vitna í greinina sem birt var af almannatengsladeild kirkjunnar á Alnetssíðu fréttastofu þeirra á þeim tíma. Vinsamlega hlustið á tóninn í greininni er ég vitna í hana. Það er engin varnarstaða í honum, samt var verið að bregðast við óviðeigandi lýsingu á einni af okkar helgustu trúarathöfnum:

„Eins og önnur stór trúarbrögð lendir Kirkja Jesú Krists hinna Síðari daga heilögu stundum í því að hljóta athygli í Hollywood eða á Broadway, í sjónvarpsþáttum eða bókum og fréttamiðlum. Stundum er kirkjunni og fólki hennar lýst á nokkuð réttan hátt. Stundum eru ímyndirnar rangar eða staðalímynd. Öðru hvoru eru þær hræðilega smekklausar.

Eins og kaþólikkar, Gyðingar og múslimar hafa þekkt í margar aldir þá er slík athygli óumflýjanleg þegar stofnun eða trúfélag nær ákveðinni stærð eða stöðu sem nær að draga að sér athygli.“ Greinin dregur síðan úr þeirri hugmynd að sniðganga kapalstöðina eða tengd fyrirtæki, sem sumir meðlimir okkar voru á virkan hátt að koma á framfæri á Alnetinu.

Ég held áfram að vitna í greinina:

„Sem stofnun þá kallar Kirkja Jesú Krists hinna Síðari daga heilögu ekki á slíka sniðgöngu. Slík aðgerð mundi hreinlega mynda þann ágreining sem fjölmiðlar elska og að lokum mundi áhorf aukast á þáttaröðina. ...

Síðari daga heilagir eiga að haga sér virðulega og af hugulsemi. Ekki er þetta eingöngu fyrirmyndin sem Jesús Kristur kenndi og sýndi í sínu eigin lifu heldur endurspeglar þetta einnig styrk og þroska kirkjuþegna í dag. ... Ef kirkjan leyfir gagnrýnendum og andstæðingum að velja orrustuvöllinn þá myndi hún hætta á að missa einbeitinguna og meginstarfið sem hún hefur stundað á árangursríkan hátt í nærri 180 ár. Í staðinn mun kirkjan sjálf ákveða eigin stefnu er hún heldur áfram að boða hið endurreista fagnaðarerindi Jesú Krists út um heim allan.“

Leyfið mér að gefa ykkur annað nýlegt dæmi. Fyrir einu eða tveimur árum bjó óháð kvikmyndafélag til kvikmynd um fjöldamorðin í Meadows fjöllunum. Það væri örlátt að lýsa þessari mynd sem slæmri „B“ mynd. Satt að segja þá var þetta hræðileg mynd – jafnvel gagnrýnendur í Hollywood rökkuðu hana niður. Forgöngumennirnir gerðu allt sem þeir gátu til þess að espa kirkjuna til að gera myndina að aðal umræðuefni. Reyndar hunsuðum við hana algjörlega. Við neituðum að leyfa þeim að stilla upp samtalsdagskránni. Niðurstaðan: myndin mislukkaðist algjörlega í miðasölunni og væntanlega mikið að rauðu bleki fór á bankareikning forgöngumannanna. Á meðan höldum við áfram að bregðast við og teygja okkur út, á uppbyggjandi og greindari hátt, til þeirra afkomenda sem viðriðnir voru þessa hræðulegu atburði í Meadow fjöllunum.

Og nýlega gaf kirkjan út bók, eftir ýtarlega heimildaleit, sem skráir á mjög vandlegan hátt staðreyndir er tengdust þessum harmleik.

Seinni uppástunga mín til ykkar er að undirstrika að Síðari daga heilagir fylgja Jesú Kristi og því sem Jesús Kristur kennir. Við reynum að fylgja honum í öllu sem við gerum.

Þegar öllu er á botninn hvolft þá er það mikilvægast um ykkar og vitnisburði ykkar að þið byggið trú ykkar á því sem Jesús Kristur kenndi og þið reynið að fylgja honum með því að lifa lífi ykkar á þann hátt sem er okkar himneska föður og Drottni viðunandi.

Þetta er undirstaða ykkar. Þetta var undirstaða Joseps Smith. Hann sagði: „Grundvallarreglur trúar okkar er vitnisburður postulanna og spámannanna varðandi Jesú Krists, að hann dó, hann var grafinn og reis aftur upp á þriðja degi og steig upp til himna og allt annað sem tengist trú okkar er eingöngu viðbætir við það.“

Hvar sem þú ert og átt í samræðum um kirkjuna þá ættir þú að leggja áherslu á þetta. Við fylgjum Jesú Kristi. Við reynum að lifa eftir því sem hann kenndi. Þetta er undirstaða trúar okkar og lífs okkar. Þetta er sterkasta staðan sem þið getum tekið án þess að vera í varnarstöðu. Þið þurfið ekki að verja eða réttlæta nokkuð þegar þið byggið stöðu ykkar á kenningum sonar Guðs og þeirri staðreynd að þið eruð að reyna ykkar besta að halda boðorð hans.

Það er mikil blessun að hafa kennisetningar Jesú Krists sem eru ljósar þeim sem nema ritningarnar og taka á móti kennslu hans. Er við fylgjum kennisetningum Drottins Jesú Krists þá komumst við að því að við erum öll börn Guðs og hann elskar okkur. Með því að fylgja Kristi vitum við hvar við vorum áður en við fæddumst, tilgang okkar hér á jörðunni og við vitum hvert við erum að fara þegar við yfirgefum þetta líf. Sáluhjálparáætlunin er skýr, hún er áætlun Guðs fyrir eilífa hamingju barna hans.

Til eru boðorð sem Guð hefur gefið manninum og konunni að lifa eftir. Þau eru boðorð hans og enginn hefur valdsumboð til að breyta þeim nema með beinni opinberun til útvalins spámanns Guðs.

Hvarvetna í heiminum er fólk að reka fjær og fjær kenningum Drottins í áttina að veraldlegu samfélagi sem Páll postuli lýsti:

„Því að þann tíma mun að bera, er menn þola ekki hina heilnæmu kenning, heldur hópa þeir að sér kennurum eftir eigin fýsnum sínum til þess að heyra það, sem kitlar eyrun. Þeir munu snúa eyrum sínum burt frá sannleikanum“ (2 Tim 4:3–5).

Í dag er dagurinn og tíminn sem Páll sá. Það er vaxandi hópur fólks em trúir því að Guð sé ekki til, enginn Kristur, engin endurlausnaráætlun, engin friðþæging, engin iðrun, engin fyrirgefning, ekkert líf eftir dauðann, engin upprisa, ekkert eilíft líf, engar eilífar fjölskyldur innsiglaðar saman að eilífu.

Hversu tómlegt lífið hlýtur að vera án blessana hins endurreista fagnaðarerindis Jesú Krists í fullnustu sinni. Kæru systkin, við fylgjum Jesú Kristi. Við þekkjum sæluáætlunina, hina mikla endurlausnaráætlun með Drottni Jesú Kristi. Þið útskriftarnemar þekkið kenningar Jesú Krists. Þið verðið að kappkosta nú og ætíð að lifa eftir þeim. Á ykkar kynslóð liggur sú ábyrgð að kenna kenningar Drottins og vita hvernig byggja skuli upp kirkju hans. Vinsamlega munið að ykkur þarf ekki að líða eins og þið þurfið að réttlæta trú ykkar, þið þurfið einfaldlega að útskýra hana í kærleiksanda og með vinsemd. Sannleikurinn sigrar alltaf þegar sannar kenningar eru kenndar.

Hér eru bara nokkur dæmi:

1. Við fylgjum kenningu Jesú Krists um að þjóna náunga okkar. Við þjónum bæði þeim sem eru meðlimir og einnig þeim sem ekki eru meðlimir. Hið mikla starf sem við reiðum af hendi í mannúðarþjónustu hvarvetna í heiminum afléttir þjáningum og erfiðleikum. Við gerum allt sem við getum, deilum af tíma okkar og peningum til að mæta þörfum bæði meðlima okkar sem og þeirra sem tilheyra öðrum trúfélögum og viðurkennum að „það allt, sem þér gjörðuð einum minna minnstu bræðra, það hafið þér gjört mér“ (Matt 25:40).

2. Við fylgjum kenningu Jesú Krists um að lifa eftir Vísdómsorðinu sem er áreiðanleg leið til að njóta heilsusamlegs líkama. Við forðumst misnokun á öllum tegundum lyfja vegna þess að líkamar okkar eru híbýli okkar eilfa anda og hamingju í þessu lífi öðlumst við með því að vera andlega sterk og líkamlega hrein.

3. Við fylgjum Jesú Kristi með því að lifa eftir skírlífslögmálinu. Guð gaf þetta boðorð og hann hefur aldrei afturkallað eða breytt því. Þetta lögmál er skýrt og einfalt. Enginn á að eiga í kynferðislegu sambandi utan þess ramma sem Drottinn hefur sett. Þetta á við um alla tegund af samkynhneigðri hegðun og um gagnkynhneigða hegðun utan hjónabands. Það er synd að brjóta gegn skírlifislögmálinu.

4. Við fylgjum Jesú Kristi með því að fylgja lögmáli Guðs er varðar hjónaband, sem er hjónaband milli manns og konu. Þetta boðorð hefur verið til staðar frá byrjun. Guð sagði: „Þess vegna yfirgefur maður föður sinn og móður sína og býr við eiginkonu sína, svo að þau verði eitt hold“ (1 Mós 2:24). Guð sagði Adam og Evu: „Verið frjósöm, margfaldist og uppfyllið jörðina og gjörið ykkur hana undirgefna“ (1 Mós 1:28).

Nútíma spámenn og postular hafa ítrekað þetta boðorð í „Fjölskylda: Yfirlýsing til heimsins“ sem var gefin út árið 1995:

„Guð hefur boðið að hinn helgi sköpunarkraftur skuli aðeins notaður milli karls og konu í löglega vígðu hjónabandi. ... Fjölskyldan er vígð af Guði. Hjónaband milli karls og konu er nauðsynlegt eilífri áætlun hans.“

5. Við fylgjum Jesú Kristi og kennum frumreglur fagnaðarerindisins og allar aðrar dásamlegar kenningar endurreisnarinnar sem færir frið, gleði og hamingju til sona og dætra Guðs þegar tekið er á móti þeim og lifað eftir þeim.

Systkin, þið dásamlegu útskriftarnemar, þetta er bara svona einfalt. Megi Guð blessa ykkur er þið yfirgefið nú þennan háskóla og farið út í heiminn og uppfyllið iðju ykkar að finna hamingju, vitandi að með því að fylgja kenningum Jesú Krists munið þið fá frið, gleði og hamingju í lífi ykkar. Ég vil skilja eftir vitnisburð minn. Ég ber ykkur vitni að Jesús er Kristur. Hann er sonur Guðs. Hann lifir. Þetta er kirkja hans. Við erum erindrekar hans. Hann hefur gefið okkur kenningar og boðorð. Við ættum að skilja þau og kenna þau með kærleika, krafti og andlegum styrk. Ég kalla fram blessun ykkur til handa að himneskur faðir muni uppfræða ykkur og blessa ykkur í allan hátt er þið fáið tækifæri til að útskýra fyrir kirkjunni hin dásamlegu skilaboð endurreisnarinnar sem og útskýra fyrir þeim sem ekki eru meðlimir kirkjunnar, að þið munið hljóta blessanir og að þið megið hljóta himneska leiðsögn og að þið getið staðið jákvæð á eigin tilfinningum og aldrei finnast þið þurfa að vera í varnarstöðu gagnvart því að vera meðlimir í Kirkju Jesú Krists hinna Síðari daga heilögu. Megi Guð veita ykkur allar blessanir og réttlátar þrár hjarta ykkar er þið yfirgefið þennan háskóla er auðmjúk bæn mín í nafni Jesú Krists, amen.