Opinberunarinnar 1978 minnst

Ahmad S. Corbitt deilir reynslu sinni sem kirkjumeðlimur frá 1980.

Á minningarsamkomu kirkjunnar vegna þess að 30 ár eru liðin síðan opinberun veitti prestdæmið öllum verðugum karlkynsmeðlimum án tillits til kynþáttar, horfði aðalvaldhafi fram til þess dags „er á alla karla og konur jarðar verður einungis litið sem börn Guðs.“

„Látum okkur horfa til framtíðar æ meiri einingar,“ sagði öldungur Earl C. Tingey í forsætisráði hinna Sjötíu á samkomunni hinn 8. júní í Laufskálanum í Salt Lake City. „Við erum sem eitt! Við erum sameinuð! Megi Guð blessa ykkur, bræður mínir og systur fyrir trúfestu ykkar.“

Öldungur Tingey var í forsæti á samkomunni og stjórnaði henni en þar voru meðal ræðumanna öldungur Sheldon F. Child af hinum Sjötíu og þrír kirkjumeðlimir af afrísk-amerískum uppruna: Fred A. Parker III, forseti Atlanta Georgia stikunnar; Catherine M. Stokes, fyrrum aðstoðarforstjóri Illinois Department of Public Health; og Ahmad S. Corbitt, forseti Cherry Hill New Jersey stikunnar. Söngstjóri Laufskálakórsins, Mack Wilberg stjórnaði fjölþjóðlegum kór sem myndaður var af þessu tilefni. Hinn vinsæli tónlistarmaður Alex Boye, meðlimur í Laufskálakórnum söng tvo sálma: „Þú mikill ert,“ og „Ég veit minn lifir lausnarinn.“

Öldungur Child tók fram að hann væri þarna að boði Æðsta forsætisráðsins og Tólfpostulasveitarinnar og sagði að það snerti sig djúpt er hann horfði yfir söfnuðinn  og vissi um hollustu þeirra við Drottin. „Margir ykkar voru meðlimir kirkjunnar áður en opinberunin veittist og genguð í trú og efuðust aldrei um sannleika fagnaðarerindisins sem þið hafið tekið á móti.“

Opinberunin 1978, sagði hann, „er áhrifamikill vitnisburður um að Drottinn opinberar vilja sinn og um ást hans til allra barna sinna.“
Hann sagði 8. júní 1978 vera dag sem aldrei myndi falla í gleymsku og að þeir sem voru meðlimir kirkjunnar þá muni nákvæmlega hvar þeir voru staddir þegar þeir fengu fregnir af opinberuninni. „Mér eru minnisstæðar tilfinningar mínar og hvernig ég táraðist er ég hugleiddi þær dásamlegu blessanir sem yrðu nú aðgengilegar öllum börnum okkar himneska föður.“ Ég minnist þessa dags mjög vel en það sem mér var ekki ljóst þá er hversu mikil áhrif og blessun þetta yrði í mínu eigin lífi.“

Hann sagði að 1991 hafi hann verið kallaður sem forseti New York New York City trúboðsins, þar sem hann sá þær blessanir sem veittust mönnum vegna opinberunarinnar. Hann sagði frá ungum afrísk-amerískum manni sem kallaður var í forsæti fyrir lítt þróaða grein á Staten Island og sagði að maðurinn hafi staðið ásamt meðlimum greinarinnar utan við samkomuhúsið á sunnudögum og boðið vegfarendum að koma inn og tilbiðja með þeim. Margir gerðu það, og greininni óx fiskur um hrygg. Maðurinn, Lorenzo Davis, varð biskup einnar af deildunum þegar Brooklyn varð stika sem náði yfir Staten Island. „Hversu trúfastur, kostgæfinn Síðari daga heilagur hann var!“ sagði hann um Davis biskup, sem lést fyrr á þessu ári úr krabbameini.

„Þegar ég fagnaði er ég heyrði um opinberunina fyrir 30 árum, gerði ég mér litla grein fyrir að til væru hópar fólks í fjarlægum heimsálfum sem líka voru að fagna og þakka Guði fyrir þennan þýðingarmikla atburð,“ sagði hann.
Hann og kona hans bjuggu í Vestur-Afríku í fjögur ár. „Við urðum aftur og aftur vitni að því hvernig Drottinn undirbýr hjörtu margra undir það að meðtaka fagnaðarerindi Jesú Krists,“ staðfesti hann.

Hann sagði frá Anthony Obinna, sem endurtekið dreymdi drauma þar sem hann sá fagra byggingu. Síðar sá bróðir Obinna í grein í Reader's Digest um kirkjuna mynd af musterinu í Salt Lake og varð ljóst að það var byggingin í draumum hans. Hann skrifaði til höfuðstöðva kirkjunnar og bað um að trúboðar yrðu sendir til þjóðar sinnar í Nígeríu og fékk send rit til baka en sagt að enn væri ekki kominn rétti tíminn fyrir kirkjuna að koma til Vestur-Afríku. Hann og aðrir hópar hófu að kenna hin nýfundnu trúarbrögð. Í nóvember 1978 komu svör við bænum þeirra um trúboða, og fyrstu 19 formlegu skírnirnar voru framkvæmdar í Nígeríu. Í dag eru 146.000 kirkjumeðlimir í Vestur-Afríku, sagði öldungur Child.

Í ræðu sinni, talaði Parker forseti  Atlanta Georgia stikunnar um eið, sáttmála, kraft og ábyrgð prestdæmisins.   Síðan 8. júní 1978, sagði hann, hafa sumir spurt Drottin, kirkjuna og bræðurna hvers vegna fram að því hafi einungis verðugir karlkynsmeðlimir sem ekki voru af svörtum afrískum kynstofni verið vígðir til prestdæmisins.

„Himneskur faðir veit svarið,“ sagði hann. „Drottinn hefur ef til vill ekki áhuga á að veita einfalda og fullnægjandi skýringu sem öllum henti,“ bætti hann við, og sagði að honum fyndust orð Benjamíns konungs hjálpleg: „Trúið á Guð, trúið, að hann sé til og hafi skapað allt, bæði á himni og á jörðu, trúið að hans sé öll viska og allt vald, jafnt á himni sem á jörðu. Trúið, að maðurinn geti ekki haft skilning á öllu, sem Drottinn skilur.“ (Mósía 4:9).

Parker forseti sagði að honum fyndist ekki nauðsynlegt að skilja allar gjörðir Drottins til að trúa að hann sé Guð og treysta því að hann elski öll börn sín. „Hversu heimskulegt væri það ekki,“ sagði hann, „að ímynda mér að af því að ég skil ekki suma hluti, að þá séu hlutir sem ég þekki og skil vegna kröftugrar áorkunar andans í hjarta mínu eitthvað minna raunverulegir eða sannir.“  Hann staðhæfði, „Kraftur og helgiathafnir prestdæmisins eru sönn, stórfengleg og knýjandi.“

Systir Stokes las úr ræðu frá 18. ágúst 1978 sem flutt var í BYU af öldungi Bruce R. McConkie, sem sagði að hinn 1. júní á því ári, þegar bræðurnir hittust í musterinu hafi það verið veitt Spencer W. Kimball forseta með krafti andans hvers hann ætti að spyrja, og þá hafi afleiðingin orðið opinberunin, og að það hafi verið fullkomin eining meðal bræðranna um viðfangsefnið.
Systir Stokes vitnaði um lækningamátt prestdæmisins og staðfesti að hún hefði séð hann að verki í samræmi við reglurnar í Kenningu og sáttmálum 121.

„Þegar ég kynni mér hvað kirkjan gerir þegar ég í sameinast bræðrum mínum og systrum af öllum kynstofnum við að vinna verk Drottins, þá veit ég að ég er á réttum stað,“ sagði hún. „Þetta er einmitt staðurinn.“

Sem svar við spurningunni: „Hvert liggur leiðin hér eftir?“ þá sagði hún að rétt eins og til voru þeir sem höfnuðu opinberuninni þegar hún var kynnt 1978, þá eru í dag þeir til sem heldur vilja halda fast í rangar skoðanir úr fortíðinni. Í því sambandi vitnaði hún aftur í fyrrnefnda ræðu öldungs McConkie: „Það er tími til kominn að vantrúað fólk iðrist og sameinist öðrum í að trúa á lifandi, nútíma spámann.“

Hún sagði: „Ég álít að við verðum að sinna þeim sem skortir skilning á þessu máli … með sívaxandi kærleika svo að við getum hjálpað þeim að koma til Krists, og, með þeim gjörningi, hjálpað okkur sjálfum að koma til Krists.“

Corbitt forseti Cherry Hill New Jersey stikunnar, sem gekk í kirkjuna 1980, tveimur árum eftir opinberunina, sagði að núverandi kynslóð í kirkjunni verði að „kenna börnum okkar hvað það er sem sameinar okkur sem lærisveina frelsarans. Þegar við vinnum með þessum hætti munu börn okkar skilja í hjarta sínu að hið endurreista fagnaðarerindi er verk Drottins á jörðu.“

Til nánari skilnings, sagði hann að hann hefði fengið þær upplýsingar í patríarkablessun sinni að hann mundi verða „kennari í kirkjunni meðal fólks síns.“ Corbitt forseti skildi þetta sem svo að hann yrði kallaður í trúboð í borgarkjarna umhverfi líku því sem hann ólst upp í. Þess í stað var hann kallaður til Latnesku-Ameríku.  Þótt þetta væri ekki það sem hann átti von á, þá yfirgaf hann trúboðssvæðið tárfellandi. „Spænskumælandi fólk var og er mitt fólk,“ segir hann.

Undanfarin 15 ár hefur hann starfað sem stiku embættismaður, og meginhluti þeirra sem hann hefur þjónað er fólk hvítt á hörund, sagði hann. „Mér varð ljóst að þau sem ég hef blessað, ráðgast við og huggað, agað og endurreist, veitt musterismeðmæli, fært fram í prestdæminu, sent í trúboð, og hjálpað í baráttu þeirra við að finna og upplifa vitnisburð um Jesú Krist og þetta endurreista fagnaðarerindi, hinir hvítu, eru mitt fólk.“

Á sama hátt, hefur hann unnið með Tongabúum, fólki frá Havaii og Samóa. „Pólýnesíumenn sem ég þekki eru mitt fólk,“ segir hann, og lætur þess getið að fyrsti ráðgjafi hans, Vai Sikahem, og hann sjálfur séu að mörgu leyti líkir: Báðir kunna að meta Motown og R&B tónlist. „Hann dansar haka (afrískur dans) og ég fæst við hambone.“ „Það sem ég legg áherslu á er að þegar við leitum eftir einingu, sameinumst við raunverulega hinum heilögu,“ útskýrði hann.

Tónlistin á dagskránni stuðlaði að tilfinningu um einingu, kærleika og guðlegan tilgang samkomunnar. Til dæmis, þegar kórinn söng sálminn „Heyrið og nemið himnanna óð,“ lék Richard Elliot organisti Laufskálakórsins sem millispil tóna úr „Kölluð til að þjóna,“ uppáhaldstónlist Barnafélagsins og trúboðanna. Þetta stuðlaði að skilningi á alþjóðlegu gildi fagnaðarerindisins og fyrirmælunum um að færa það öllum þjóðum og lýðum.