Hvað þú munt finna þegar þú stígur inn í mormónakapellu

Samkomuhús Síðari daga heilagra.

Flestir sem koma í fyrsta sinn í kirkjubyggingu mormóna hafa orð á því hversu mörg herbergi eru þar. Margir búast við að finna eitt stórt innra rými, eins og í mörgum byggingum annarra kristinna safnaða sem ætlaðar eru til trúarathafna.

En samkomuhús, meetinghouses, fyrir Kirkju Jesú Krists hinna Síðari daga heilögu eru frábrugðin þeim sem notuð eru af mörgum öðrum trúarsamfélögum. Í þeim eru kennslustofur, skrifstofur, skírnarlaug, eldhús og í mörgum tilvikum menningarmiðstöð með innanhúss körfuknattleiksvelli. Í menningarmiðstöðvum í byggingum mormóna eru venjulega einnig svið fyrir leikstarfsemi og söng. Og körfuknattleiksvöllurinn er einnig nýttur sem dansgólf eða sem matsalur, ásamt með fleiri notum.

Allt er þetta viðauki við stórt rými sem tekur 200 til 300 sæti, og nefnist kapella, notuð fyrir sunnudagssamkomur. Orðið „kapella“ er af mormónum stundum notað yfir bygginguna í heild eða samkomuhúsið.  „Byggingin er svo einföld í sniðum,“ sagði Sandra Yeo eftir að hafa í fyrsta sinn heimsótt eina af byggingum kirkjunnar í heimalandi sínu, Englandi. 

„Þarna voru engir krossar, engar lágmyndir, engar styttur eða tákn af nokkru tagi að ég best fékk séð. Ég hafði aldrei komið í kristna kirkju þar sem ekki voru hlutir af þessu tagi. Mér fannst einfaldleikinn mjög aðlaðandi.“

Fyrir Síðari daga heilaga er samkomuhús kirkjunnar miðstöð trúar- og félagslífs. Mikilvægasti hluti vikunnar er þó hin klukkustundarlanga sakramentissamkoma, sacrament meeting. Hún á sér stað á sunnudegi og er sambærileg öðrum kristnum tilbeiðslusamkomum. Karlar, konur og yngri kirkjuþegnar flytja bænir og prédika, sálmar eru sungnir, og sakramentið, sambærilegt við hefðir annarra safnaða, er útdeilt. Kirkjuþegnarnir kenna reglurnar sem Jesús Kristur kenndi.

Þegar Brian Sharon kom í fyrsta sinn á samkomu í Kirkju Jesú Krists hinna Síðari daga heilögu í Wisconsin, fannst honum mikið til um guðsþjónustuna sjálfa. Ég átti að venjast mjög formlegri, háskipulagðri guðsþjónustu í kirkju bernsku minnar,“ sagði Sharon. „Ég undraðist hversu liðlega og árangursríkt var staðið að verki, án umfangsmikils ritúals eða viðhafnar. Og það snerti mig hversu vinsamleg og opin þau voru, sérstaklega gagnvart gestum eins og fjölskyldu minni. Það verkaði örvandi á mig.“

Til viðbótar sakramentissamkomunni, eru aðrar samkomur á sunnudeginum sem hluti af þriggja klukkustunda tímabili frá því klukkan 9 að morgni til hádegis, 11 til 2 eftir hádegi, eða annarri tímasamsetningu.

Samkomur þessar fela í sér bekki fyrir ynglingana og fullorðna og það sem mormónar nefna „Barnafélag,“ tími fyrir lexíur og söng barna 12 ára og yngri. 
Mormónar eiga gjarna stórar fjölskyldur, verið því viðbúin að sjá – og heyra – fjöldan allan af börnum. Og þótt mormónaforeldrar reyni að kenna smáfólki sínu lotningu, eru börnin einnig hvött til þátttöku.

Í Barnafélaginu, til dæmis, munuð þið sjá sjö ára gömul börn, eða jafnvel yngri, flytja ræðu, lesa úr ritningunum og biðjast fyrir frammi fyrir jafningjum sínum. Söngvar sem kenndir eru og sungnir í Barnafélaginu hafa að innihaldi líf og kenningu Jesú Krists, um hugtök ritninganna og um einfaldar leiðir sem börn og aðrir geta framkvæmt það sem prédikað er um. 

Mormónar eru almennt séð vinsamlegt fólk, svo að gestur ætti ekki að verða undrandi þegar einhver, sem sér nýtt andlit, kemur og tekur hann tali og vill heilsa með handabandi og hjálpa gestinum að finna réttu samkomuna eða kennslubekkinn. 

Algengur misskilningur meðal þeirra sem ekki eru mormónatrúar er að einungis Síðari daga heilagir megi koma í kapellur þeirra. Þetta stafar að öllum líkindum af því að ruglað er saman musterum og kapellum, temples and chapels. Þótt musteri, en þau eru 140 talsins (ef talin eru starfandi og þau sem tilkynnt hafa verið eða eru á byggingarstigi) um heim allan, séu aðeins opin meðlimum kirkjunnar sem taka fullan þátt í trúarstarfinu, getur hver sem er komið inn í mormónakapellu til að heimsækja eða tilbiðja með Síðari daga heilögum nágrönnum sínum. Það eru yfir 17.000 kapellur út um heiminn og nýjar bætast við, að meðaltali ein á degi hverjum.

Hönnun Síðari daga heilagra kapellna mótast af trúrækni mormóna sem nær út fyrir prédikunarstólinn og kirkjubekkinn. Að vera meðlimur í kirkjudeild mormóna (eða söfnuði) er að vera hluti af trúarsamfélagi sem hittist vikulega sem hópur og á smærri samkomum nokkrum sinnum í viðbót í viku hverri.
Í sumum tilvikum verða samkomuhús mormóna athafnastaðir fyrir samfélagslegt starf, svo sem þegar náttúruhamfarir,  natural disasters, ríða yfir. Algengt er að slíkt starf sé í tengslum við aðra þjóðfélags- eða trúarhópa.  Mormónar segja að þótt athafnirnar sem þeir sameinast um í byggingum sínum séu margar og fjölbreytilegar – sumar menningarlegar, sumt íþróttir, sumt nám og sumt félagslegt – sé grundvöllurinn þó alltaf sá, að einstaklingar og fjölskyldur hjálpist að við að mæta áskorunum lífsins með því að læra um Jesú Krist og keppast við að líkjast honum sem mest. 

Fyrir Síðari daga heilaga eru byggingarnar sem þeir nota fyrir mismunandi trúarþjónustu og aðrar samkomur mikilvægar – en ekki eins mikilvægar og sú uppbygging sem þar fer fram innan veggja. Það er uppbygging sterkra einstaklinga og fjölskyldna, þekkingar, tengsla við og trúar á Guð sem mestu skiptir fyrir mormóna.  „Kapellur okkar eru ekki allar byggðar eftir sömu teikningunni,“ sagði kostuli kirkjunnar, öldungur L. Tom Perry í ráðstefnuræðu sem send er út um allan heim. „Hins vegar, snýst þar allt um starf frelsara okkar. Þær eru byggingar vígðar þeim tilgangi að tilbiðja hann.“