Henry B. Eyring forseti: Arfleifð lærdóms og vitnisburðar

Þegar Henry B. Eyring forseti er spurður um afrek sín sem fræðimaður og trúarleiðtogi, hallar þessi nútíma postuli Kirkju Jesú Krists hinna Síðari daga heilögu sér aftur í stólinn sinn, brosir og byrjar á því að segja frá foreldrum sínum – Henry og Mildred.

Henry eldri var annálaður og þekktur vísindamaður áður en sonur hans fæddist. Hann ávann sér margar virtar viðurkenningar í efnafræði og var nærri því að hljóta Nóbelsverðlaunin. Mildred var yfirmaður eðlisfræðideildar kvenna í Utah-háskóla og var að sækjast eftir doktorsgráðu þegar þau kynntust.

Eyring forseti minnist heimilis sem fullt var af hugmyndum og kennslutöflum í kjallaranum í stað tennisborðs. „Við ræddum um andlega hluti, veraldleg málefni og sögu,“ sagði hann, „þannig að matarborðið var sá allra áhugaverðasti staður sem þið getið ímyndað ykkur. Þar var stórgáfað fólk að ræða saman án þess að reyna að vera gáfað.“  

Það var á rannsóknarstofu heimilisins sem Eyring forseti lærði að meta lærdóm og faðir hans kenndi að vísindi og trúarbrögð ættu sér samleið.

„Hann vissi að Guð væri skaparinn og að hans eigin vísindi væru aðeins tilraunir til að reyna að skilja sköpunarverk Drottins,“ segir Eyring forseti um föður sinn.  „Hann fann aldrei eina einustu mótsögn í því og það gerðum við ekki heldur. ... Faðir minn trúði því að ef menn lifðu heiðarlegu lífi og hefðu heilagan anda hjá sér og væru tiltölulega skynsamir, myndu þeir finna sannleikann á einn eða annan hátt.“

Henry yngri, sem kunnur var meðal náinna vina sina sem „Hal“, lærði líka að tileinka sér auðmýkt og að koma fram við aðra af virðingu.

„Ég ólst upp við það viðhorf að menn geta verið afar góðir í sínu fagi án þess að taka sjálfan sig of alvarlega. Faðir minn var aldrei með nein látalæti, heldur var hann afskaplega ljúfur, og kom fram við aðra líkt og þeir væru hið minnsta jafningjar hans. Ég minnist eins atviks er ég spurði föður minn: ‚Hvers vegna spyrðu bensínafgreiðslumann svona margra spurninga?‘   Og faðir minn sagði: ‚Ég hef aldrei hitt mann sem ég hef ekki getað lært eitthvað af.‘ “

Það var samtal sem Henry B. Eyring átti við föður sinn sem breytti lífi hans. Faðir hans trúði því að sá heimur sem börnin hans ættu eftir að lifa í yrði tæknivæddur og byggður á eðlisfræði og stærðfræði.

Það var þegar Eyring forseti lærði eðlisfræði í Utah-háskóla og faðir hans hafði verið að útskýra fyrir honum flókið stærðfræðidæmi, gert hlé á máli sínu og sagt: „Hal, við fórum yfir sama stærðfræðidæmið fyrir viku og þú ert ekki betri í því núna en þú varst þá. Hugsar þú bara um þetta þegar þú hefur ekkert annað að gera?“ Þegar Eyring forseti sagði „Nei“, fylgdi löng þögn í kjölfarið.  Loks sagði faðir hans: ‚Jæja þá, Hal, þú ættir þá að gera þér grein fyrir því að þú munt keppa við fólk sem er jafnt þér að gáfum og hefur hugsað sér að gera þetta að ævistarfi sínu. Þú ættir þá að finna þér eitthvað til að hugsa um sem verður þér meira en aðeins til skemmtunar.“

Eyring forseti fann áhugann svo í Harvard Graduate School of Business í Cambridge, Massachusetts, þar sem hann lauk meistaranámi og doktorsgráðu í viðskiptastjórnun. Hann vildi framar öllu verða kennari og varð brátt prófessor við Stanford Graduate School of Business í Palo Alto, Kaliforníu.

Meðan Henry Eyring var enn í Boston kynntist hann Kathleen Johnson, sem hann að lokum giftist og varð hún mikill áhrifavaldur í lífi hans. „Hún hefur alltaf kallað það besta fram í mér,“ sagði Eyring forseti. Og hún sagði um hann: „Hann er dásamlegur eiginmaður og faðir,“ og bætti við, „Stöðugleiki - er eitt besta hugtakið til að lýsa honum. Eitt af því besta sem ég kann að meta í fari Hals er hversu næmur hann er fyrir andanum, sem hann laðar inn á heimilið.“

Eyrings-hjónunum gafst brátt kostur á að gera heimili sitt að lærdómsmiðstöð, er þau eignuðust fjóra syni og tvær dætur. Eyring forseti færði ritningarnám hvers morguns í sjónrænan búning.  Hann notaði vatnsliti með börnunum sínum og bakaði brauð með þeim í eldhúsinu. Hann sagði: „Ég var að reyna að fá þau til að átta sig á eigin getu og að fagnaðarerindið væri þungamiðja alls.“

Elsti sonur Eyrings forseta, sem líka heitir Henry, sagði föður sinn vera afar meðvitaðan um þarfir sínar, einkum á erfiðum stundum í trúboði hans í Japan. „Ég fór þangað fullur sjálfstrausts og með miklar væntingar.“ En að tíu mánuðum loknum, varð starfið afar erfitt. „Ég var mjög niðurdreginn og kjarklaus,“ sagði sonurinn Henry. Og þá barst honum stutt bréf frá þessum væntanlega postula. Í bréfinu sagði að jafnvel þótt fólkið í Japan hafnaði honum, myndi Guð aldrei hafna honum – að faðir Henrys væri ánægður með erfiði sonar síns. „Það sem mér fannst svo mikilvægt við þetta,“ sagði Henry, „var að á þessari stundu fannst mér þetta vera sú orð sem sjálfur Guð hefi mælt til mín, hefði hann skrifað bréfið.“

Samhljómur andans varð til þess að afdrifaríkar breytingar áttu eftir að verða í lífi Eyrings-fjölskyldunnar, þegar allt virtist fullkomið. Kathleen Eyring vakti eiginmann sinn um miðja nótt og sagði: „Hal, ertu viss um að þú sért á réttri leið í lífi þínu?“ Hún spurði hann þessu næst hvort hann ætti ekki að vinna að námsathugunum fyrir Neal A. Maxwell, sem þá var í stjórnarnefnd fræðsludeildar kirkjunnar.  Eyring forseti sagði: „Námsathuganir fyrir Neal Maxwell á þessum tíma starfsferils míns?“ Þá varð þögn og hún sagði: „Jæja, þú skalt biðja út af þessu.“ Um viku síðar hringdi síminn og Neal Maxwell bauð Eyring forseta að taka að sér rekstur Ricks College í Rexburg, Idaho.

Eyring forseti var yfirmaður Ricks-framhaldsskólans – sem nú er Brigham Young-háskólinn í Idaho – í fimm ár, áður en hann var kallaður í hinar ýmsu leiðtogastöður kirkjunnar, þar á meðal í stjórnarnefnd fræðsludeildar kirkjunnar.

Hinn 1. apríl 1995 var hann svo kallaður sem postuli Kirkju Jesú Krists hinna Síðari daga heilögu. Upp frá því hefur hann lagt sitt af mörkum við að stjórna heimskirkju með yfir 13 milljónir meðlima og ferðast í þágu kirkjunnar til að efla kirkjuþegna og flytja máttugar ræður, sem hann gerir ætíð af ríkri tilfinningu.

Nokkru eftir að hann var tilnefndur postuli ævilangt, sagði hann: „Ég finn að ég þarfnast stöðugt meira hjálpar Drottins dag hvern, er ég reyni að þjóna í þessu helga embætti.“

Þegar Eyring forseti lítur yfir farinn veg, segist hann alltaf hafa skynjað undursamlega umhyggju foreldra sinna og ástkærrar eiginkonu sinnar; að hann hafi alltaf verið umlukinn góðu fólki sem veitti honum góða leiðsögn. „Mér finnst líf mitt hafa verið sem töfrum líkast og að faðir minn á himnum hafi leitt mig ljúflega á leið minni. ...Ég hef alltaf haft á tilfinningunni að hann hafi leitt mig í gegnum hátt grasið, afar varlega, og ætíð veitt mér meira en ég hef verðskuldað, hvað fólk varðar og reynslu.“