"Heldur hef ég útvalið yður"

Öldungur Gerald Caussé

Eitt hið óvæntasta í lífi mínu var þegar Thomas S. Monson forseti hringdi í mig kvöld eitt í janúar 2008.   Ég fæ enn heyrt orð hans: "Þú ert kallaður til að þjóna í fyrstu sveit hinna Sjötíu fram til sjötugs.  Ég reiknaði árafjöldann út í huganum og varð ljóst að köllunin næði yfir tuttugu og fimm ár eða með öðrum orðum um alla eilífð!

Frá því að þetta gerðist hef ég oft hugleitt tímalengd og mikilvægi kallana okkar.  Stundum heyrum við fólk segja: "Það er kominn tími á aflausn mína" eða "Ég hef þjónað í þessari köllun of lengi."  Við ættum þó í raun ekki að segja þetta á þennan hátt.  Að mæla tímalengd köllunar er að gleyma hvers eðlis skuldbinding okkar er sem meðlimir kirkjunnar.

Þegar frelsarinn veitti postulum sínum síðustu fyrirmæli sín, sagði hann: "Þér hafið ekki útvalið mig, heldur hef ég útvalið yður" (1).  Ég minnist furðulostins andlits ungs föður sem mér var nýverið falið að kalla sem stikuforseta.  Hann hafði ekki boðið sig fram til að verða fyrir valinu. Hann hafði hvorki sóst eftir heiðri né valdi. Hann fann til algjörrar vanmáttarkenndar yfir svo mikilli ábyrgð.  Hann tók þó á móti kölluninni í trú og auðmýkt, í þeirri vitneskju að hún væri frá Drottni. 

Kallanir okkar eru stundleg og sjáanleg staðfesting á djúpri og varanlegri skuldbindingu.  Jesús, sem skynjaði að dauði hans væri yfirvofandi, sagði þessi áskorunarorð við lærisveina sína: "Eins og faðirinn hefur sent mig, eins sendi ég yður."  (2) Þegar við förum ofan í skírnarvatnið, verðum við ‚erindrekar‘ frelsarans eða jafnvel ‚fulltrúar‘ hans.  Við heitum því hátíðlega að vera verkfæri í hans höndum við að vinna verk sáluhjálpar.  

Eðli og tímalengd köllunar skipta litlu máli, því hlutverk okkar hefur eilíft gildi.  Það nær langt út fyrir þetta líf, líkt og greint er frá í sýn Josephs F. Smith forseta: "Ég sá, að staðfastir öldungar þessa ráðstöfunartíma halda áfram starfi sínu ... í hinum mikla andaheimi hinna dánu."    (3). 

Það skiptir litlu máli hverjum eða með hverjum við þjónum.  Við veljum ekki samþjóna okkar og fólkið sem við hjálpum að eigin geðþótta.   Við prédikum fagnaðarerindið að fyrirmynd frelsarans og þjónum öllum, skilyrðislaust, án þess að fara í manngreinaálit. 

Monson forseti skoraði nýverið á okkur með þessari spurningu: "Hefur þú gert eitthvað fyrir einhvern í dag?"  (4)  Þetta spámannlega boð fær okkur til að hugsa um hvað raunverulega felst í hlutverki okkar sem lærisveina Krists.  Það er óháð núverandi köllun okkar eða ábyrgðinni sem okkur hefur verið falið.  Það er lífsmáti. Það gefur jarðneskri tilveru okkar og eilífu lífi okkar merkingu. 

Já, okkur ber að gæta bróður okkar, hvort sem hann er meðlimur kirkjunnar eða ekki.  Ef þið uppgötvuðuð bóluefni gegn krabbameini, yrðu þá ekki fyrstu viðbrögð ykkar að láta boð út ganga, eins fljótt og mögulegt væri, til að bjarga mannslífum?  Við trúum að fagnaðarerindið sé altæk lækning flestrar illsku í heimi nútímans.  Þess vegna er okkur svo umhugað um að láta góðu tíðindin berast. 

Svæðisforsætisráðið setti nýverið markmið um að tvöfalda virkan meðlimafjölda í Evrópu á komandi árum.  Þá framtíðarsýn þarf ekki að útfæra með áætlunarvinnslu, flóknum aðferðum eða sértækum úrræðum til að hún verði að veruleika.  Hún er komin undir þrá og trú allra.  Ef sérhver meðlimur mundi færa eina sál til Krists, yrði það til að tvöfalda mætingu allra deilda og greina í Evrópu. 

Þið þurfið ekki að vera fastatrúboðar til að finna fólk sem leitar sannleikans.  Þið þurfið ekki að vera biskup, líknarfélagsforseti eða heimiliskennari til að hafa samband við lítt virkan meðlim.  Það eru ótal tækifæri sem aðeins eru háð þeirri trú ykkar að "Drottinn hafi búið fólk undir að taka á móti ykkur og hinu endurreista fagnaðarerindi" og að "Guð muni annaðhvort leiða ykkur til þess eða það til ykkar."  (5)

Hér eru nokkur einföld og raunhæf atriði sem við getum öll gert:

• Hafa alltaf trúboðsdreifispjöld með ykkur til að útdeila.
• Búa til lista yfir þá sem við getum hjálpað að koma aftur í kirkju.  Bjóða þeim að taka á móti trúboðunum.
• Skrá persónusnið okkar og vitnisburð á Mormon.org  (á ensku)
• Bjóða ættingjum okkar og vinum á mikilvæga atburði í kirkju, svo sem skírnir, vígslur, andlegar samkomur í tengslum við hjónaband, burtför trúboða o.s.frv.     Fara með vinum okkar í ættfræðisafn kirkjunnar.
• Leggja áherslu á fólk á fundum deildarráðs og forsætisráða aðildarfélaganna, fremur en dagskrá eða verkefni. 
• Fara með trúboðunum til að kenna fólki.

Að miðla fagnaðarerindinu vekur líka gleði í hjörtum okkar.  Við segjum með Alma: "Dýrð mín er sú, að ég verði ef til vill verkfæri í höndum Guðs til að vekja einhverja sál til iðrunar. Í því er gleði mín fólgin." (6)

Gérald Caussé

(1) Jóh 15:16.
(2) Jóh 20:21
(3) K&S 138:57
(4) Aðalráðstefna október 2009, Sunnudagsmorgunhluti.
(5) Boða fagnaðarerindi mitt, 171
(6) Alma 29:9