Heimssvið

Amy Isaac sem er í lifandi goðsagnarhópi BYU sýnir flottan norður amerískan dans.

Þegar Janie Thompson var ráðin af BYU–háskóla árið 1952 til að stjórna fámennum listahópi nemenda, var í raun um skref aftur á bak að ræða fyrir hana á þeirri braut að vera verðlaunuð söngkona, sem fram kom með listamönnum á borð við Tony Bennet, fyrir fólk í herþjónustu erlendis.

Á fyrstu mánuðunum var ekkert sem benti til þess að hópurinn gæti orðið nafntogaður um heim allan. Þau höfðu ekkert ráðstöfunarfé, engan mannskap til að sjá um hljóðkerfi  og aðstaða hans til æfinga var ófullnægjandi. Listamennirnir ferðuðust fram og til baka um Wasatch–svæðið í Utah og voru í raun í því hlutverki eftir Síðari heimstyrjöldina að laða að nýja nemendur í skólann. Systir Thompson var í forsvari hópsins, sem nefndist Program Bureau og  var skipaður söngvurum og dönsurum, og sá um danskennslu, raddþjálfun, förðun og útfærslu  dansa og tónlistar.  Þessi hæfileikaríki farandleikhópur hreif mjög áhorfendur, þrátt fyrir eigin vanefni. Þeir listahópar sem nú ferðast um heiminn í þágu BYU eiga þessum fámenna hópi mikið að þakka fyrir að hafa lokið upp dyrum fyrir kirkjuna sem og margra einstakra tækifæra til trúboðs.

Fáir hljóta álíka tækifæri og þeir sem fara í listsýningaferðir á vegum Fræðsludeildarinnar til að koma sér á framfæri meðal margra þjóða, allt frá því að sýna dans í miðbæ Varsjá, Póllandi, fyrir þúsundir manna, til þess að syngja á hinum mikla Kínamúr og kynna amerískan djass fyrir æskulýðnum í Chile.
Rúmlega 55 ár eru síðan fyrsti hópurinn hóf sýningar og nú eru fjörutíu mismunandi hópar sem sýna hæfileika sýna og njóta góðs af þessu framtaki Fræðsludeildarinnar. Þessir hópar hafa verið settir á fót til þess að hrífa áhorfendur vítt og breytt með aðlaðandi og ótrúlegri hæfni sinni. (Sjá grein í Church News 1. sep.  2001, „Life of music exceeds wildest expectations“).

Skilningur skapaður

Listamenn frá háskólunum BYU, BYU-Hawaii, BYU-Idaho og hinum ýmsu  trúarskólum SDH ferðast árlega víða um heim til að taka þátt í alþjóðlegum keppnum, koma fram á virtum sýningum meðal mörg þúsund áhorfenda, halda kvöldvökur fyrir kirkjumeðlimi og ánafna góðgerðafélögum mestan hluta ágóða síns.  

Meðal margra markmiða þessara hópa er að auka menningarvitund nemenda með hágæða sýningum og auka þannig skilning á kirkjunni og meðlimum hennar. 

Árið 2007 fór konsertkór BYU háskólans á Hawaii í sýningarferð til Kína og Mongolíu og kom fram í tónlistarhöllinni Forbidden City Concert Hall og við hinn mikla Kínamúr. Hópurinn kom einnig fram með öðrum hópum frá grunnskólum og háskólum á svæðinu.  Auðveldlega gekk að ná saman við innlendu nemendurna, þrátt fyrir tungumálahömlur.  Emiko Dodson, sem er japanskur nemandi við BYU háskólann á Hawaii sagði eftirfarandi um reynslu sína í Kína: „Ég vissi ekki mikið um landið áður en farið var í ferðina.  Jú, við erum frá Asíu en við erum öðruvísi. Þegar ég hitti fólkið hérna gerði ég mér ljóst hversu lík við erum og ég ber nú mikinn kærleika til þess.“     

Í Xinjian, sem er sjálfstjórnarsvæði í vesturhluta Kína, er um helmingur íbúanna af Uyghur þjóðerni, sem eiga ættir að rekja til Tyrklands, en þeir hafa eigið tungumál og tala einnig kínversk-mandarísku. Eftir að kórinn hafði sungið á kínversku og á uyghurísku sagði aðstoðarlandstjórinn með hjálp túlks: „Söngur kórsins hljómaði afar líkur kórum okkar, sem segir mér að hann búi yfir mikilli hæfni. Ég mun aldrei gleyma þessari sýningu og ég held að hið sama eigi við um aðra áheyrendur. Mér fannst nemendur ykkar sýna okkur einlægan kærleika.“     

Kærleikurinn kemur einnig fram í þjónustuverkefnum sem eru hluti af hverri sýningarferð. Nemendur hljóta ómetanlega reynsla þegar þeir heimsækja munaðarleysingjahæli og spítala, sem oft njóta góðs af ágóða sýninganna.
Oscar Murillo, sem nýlega hafði útskrifast, átti ekki von á öðru en því að hann lyki háskólanámi eins og venja var til, en annað kom á daginn.  Hann sá um að skipuleggja ferð fyrir BYU háskólann í Idaho til Chile, árið 2007, og fór þangað ásamt tveimur djass hljómsveitum sem túlkur. Þar heimsóttu þau sjúkrahús í Concepcion.  

„Mér er illa við sjúkrahús,“ sagði hann, „ég get ekki hugsað mér verri staði.“      
Hann fór á barnadeildina og þar voru nokkrir söngvarar að syngja fyrir börnin. Þar sá hann tveggja ára gamla stúlku bólgna og marða í andliti eftir mikla skurðaðgerð.

„Hún grét,“ sagði Oscar, „og ég átti þriggja ára gamla dóttur. ...Ég tók að hugsa um hana og fylltist þakklæti yfir að hún skyldi aldrei hafa þurft að vera ein á sjúkrahúsi. Ég brast síðan í grát. Þessi litla stúlka var ein og grét. Ég fann sterklega fyrir andanum.“ Einn söngvaranna fór frá hinum til stúlkunnar og huggaði hana uns hún hætti að gráta.

Þegar bróðir Murillo sá þetta sagði hann: „Ég tók að hugsa um það sem Kristur gerði fyrir okkur. Á sjúkrahúsinu var fullt af fólki sem þarfnaðist kærleika okkar og hughreystingar.“

Kenna með fordæmi

Nemendur komast fljótt að því að sem fulltrúar stofnunar sem kirkjan stendur við bakið á, er fordæmi þeirra mun áhrifaríkara en orð þeirra.   
Eleece Sherwood sem útskrifaðist nýlega frá BYU háskólanum í Idaho var trompetleikari í einum hópnum. Áður en haldið var af stað í ferðalagið var haldin kvöldvaka þar sem Kim B. Clark rektor háskólans hélt ræðu. Í henni sagði Clark að gott fordæmi nemenda gerði ferðina að einskonar trúboði, fremur en hefðbundinni skoðunarferð til Chíle.

Eleece var ein fárra nemenda sem talaði spænsku, því hún hafði þjónað í Bilbao–trúboðinu á Spáni. Að loknum einum tónleikunum sat Eleece við kvöldverðarborð ásamt borgarstjóra La Florida, sem er úthverfi Santiago–héraðs.

„Við vorum bara að tala saman,“ sagði Eleece, „um veðrið og trú okkar í kirkjunni og allt þar á milli.“ Undir lok kvöldsins sagði Eleece borgarstjórann, sem fyrir fram hafði haft ákveðnar skoðanir á kirkjunni, hafa tárast og sagt: „Þið eruð mjög sérstök. Ég hafði ekki hugmynd um að kirkjan væri þannig.“

Það hefur mikið að segja fyrir meðlimi heimasvæða að breyta viðhorfi embættismanna og nafntogaðsfólks með slíkum sýningum. Við það verða Síðari daga heilagir mun meira en aðeins fólk á leið í kirkju og trúboðar á götum úti í huga þessa fólks.  

Fyrr og síðar

Sýningarferðir Fræðsludeildarinnar hafa skilað jafn góðum árangri og raun ber vitni vegna fórnar og margra ára strits fjölmargra hetja sem aldrei hafa komið fram í söng. Listafólkið nýtur nú þjónustu ljósa- og hljóðtæknimanna, danshöfunda og dansstjórnenda til að ná fram besta árangri. „Það eina sem ég hafði voru krakkarnir og það eina sem þau höfðu var ég og Drottinn,“ sagði Janie Thompson um fyrstu ferð sína til Kína.  

Fyrsta ferðin til Asíu var ekki styrkt af kirkjunni.  Systir Thompson hafði skráð hóp nemenda til að sýna fyrir bandaríska hermenn í þjónustu erlendis. Í þessum ferðum fengu nemendurnir einn frídag fyrir hverja níu sem þau komu fram á sýningum.

„Ég hafði háfleygar hugmyndir,“ sagði systir Thompson. „Ég vildi ljúka upp dyrum fyrir trúboðana.“ Systir Thompson vildi standa við skuldbindingar sínar gagnvart hermönnunum og bað því um leyfi til að hafa sýningar fyrir kirkjumeðlimi á frídögum. Hún fékk þau svör að listafólkið fengi frí til að þreytast ekki um of eða veikjast ekki af álagi, því mikið mæddi á listafólkinu í stöðugum ferðalögum þess.  

Systir Thompson sagði: „Við förum ekki í þessar ferðir til að versla eða fara í skoðunarferðir. Allt slíkt er ágætt í sjálfu sér en við viljum koma fram. Þið sjáið okkur ekki fyrir nægum verkefnum.“ Úr varð að hópurinn tók að halda sýningar fyrir kirkjumeðlimi á frídögum. Hann fékk meira að segja rútu til afnota.  
Höfuðstöðvar kirkjunnar fengu fjölda bréfa frá þakklátum trúboðsforsetum um það starf sem listafólkið vann. Það var að miklu leyti bréfum þessum að þakka að starfsemi hópsins tók breytingum.  Kirkjan fór að styrkja ferðirnar og markmiðið varð að stuðla að velvild í garð kirkjunnar og stofnana hennar.

Ed Blaser, sem var yfirmaður leiklistadeildar BYU háskóla, man vel eftir því þegar listafólkið Young Ambassadors fór sína fyrstu ferð til Kína sem fulltrúar háskólans árið 1979.

„Það fór með lest frá Hong Kong til Guangzhou,“ sagði bróðir Blazer. „Áður en kínversk yfirvöld heimiluðu að hópurinn færi í flugvélina, vildu þau fá að sjá og heyra á flugvellinum sýningaratriði hópsins og fullvissa sig um að atriðið væri sæmandi kínverskum áhorfendum.“

Síðan þá hafa 24 hópar farið til Kína og bróðir Blaser sagði: „BYU háskólinn er þekktasti bandaríski skólinn í Kína vegna allra sýninganna.“

Systir Thompson var spurð að því hvernig listahópur nemenda, sem jafnvel hafði ekki eigin rútu (þeir sem vildu fá listahópinn til að koma fram urðu að sjá til þess að hann kæmist frá og til BYU), hefði tekist að ávinna sér slíkar vinsældir.  Hún svaraði með því að vísa í ritningargreinar í Kenningu og sáttmálum, þar sem segir að „menn ættu að starfa af kappi fyrir góðan málstað“ (58:26-28).

„Ritningargreinar þessar áttu vel við um okkur,“ sagði hún. „Við störfuðum vissulega af kappi. Við gerðum margt af eigin frjálsum vilja. Krakkarnir lögðu hart að sér, því þeim langaði til þess.“