Allt frá tíma Adams hefur Drottinn gefið börnum sínum boðorð um að elska hver annan. En hann hryggist þó yfir þeirri staðreynd að mörg þeirra eru án ástúðar og hata sitt eigið blóð.1

Himneskur faðir veita að börn hans geta aðeins hlotið hina dýrmætu gjöf eilífs lífs, ef þau einsetja sér að elska Guð sem föður sinn og ef þau búa að kærleika og innbyrðis samstöðu.  Frelsarinn bað fyrir lærisveinum sínum: "Aðallir séu þeir eitt, eins og þú, faðir, ert í mér og ég í þér, svo séu þeir einnig í okkur."2 Og hann staðfesti fyrir Adam eftir skírn hans: Sjá, þú ert eitt í mér, sonur Guðs. Og þannig geta allir orðið synir mínir. Amen.?3 Drottinn bauð spámanninum Joseph Smith að kenna að sérhverjum beri að elska bróður sinn sem sjálfan sig og að þeim bæri að vera eitt.  Hann aðvaraði: "Verið eitt, og ef þér eruð ekki eitt, eruð þér ekki mínir." 4

Ég hef oft ígrundað mikilvægi og nauðsyn reglunnar um einingu.  Ég hef komist að því að eining stuðlar að og viðheldur styrk. Hún gerir okkur kleift að sigrast á hindrunum, ná hvaða ákvörðunarstað sem er og standast hverskyns óæskileg áhrif, sem við og fjölskylda okkar verðum fyrir. Ef við lifum eftir reglu einingar, munum við ekki óttast að gera gott og Drottinn hefur lofað: "leyfið jörð og helju að sameinast gegn yður, því að ef þér byggið á bjargi mínu, fá þær eigi á yður sigrast."5

Wilford Woodruff sagði: "Ég held það þurfi ekki miklar röksemdir til að fullvissa okkur um að styrkur felist í samstöðu og að fólk sem stendur saman búi yfir meiri styrk en þeir sem eru sundraðir."  Hann sagði einnig: "Hinir heilögu Guðs fá ekki þrifist nema eining ríki meðal þeirra." 6

Okkur er líka mikilvægt að skilja að sundrung veldur upplausn og eyðingu. Drottinn aðvaraði: "Hvert það ríki, sem er sjálfu sér sundurþykkt, leggst í auðn, og hver sú borg eða heimili, sem er sjálfu sér sundurþykkt, fær ekki staðist."7 Þetta á einnig við um allar aðrar aðstæður í lífinu.  Ef ég hyggst standast og njóta velgengni og hamingju sem einstaklingur, þarf ég að vera "heilskiptur og eitt með Guði." Ef við hyggjumst standast og njóta velgengni og hamingju í hjónabandi okkar og fjölskyldu, þurfum við að sýna samstöðu. Ef við hyggjumst standast og njóta velgengni og hamingju í deildum okkar og stikum, þurfum við að sýna samstöðu. Sundrung mun alltaf leiða til vansældar. Hún dregur úr okkur þrótt til að fá staðist og tekið framförum. Hún leiðir til óhamingju og oft til biturleika. En ef við stöndum saman, munum við njóta velgengni, jafnvel í aðstæðum sem virðast vonlausar. 

Mér finnst eftirfarandi frásögn mjög góð:

"Eitt sinn flaug dúfnahópur með konung sinn í fararbroddi til að leita sér matar.  Dag einn höfðu dúfurnar flogið um langan veg og voru úrvinda. Dúfnakonungurinn hvatti þær til að fljúga aðeins lengra. Minnsta dúfan flaug hraðar og kom auga á hrísgrjón á dreif undir banyan tréi. Allar dúfurnar flugu því þangað og tóku að næra sig. 

Skyndilega féll net yfir þær allar og þær komust hvergi.  Þær sáu veiðimann nálgast með stóra kylfu með sér. Dúfurnar reyndu í örvæntingu að komast undan en gátu það ekki. 

Konungurinn fékk skyndilega hugdettu. Hann bauð öllum dúfunum að fljúga samtímis með netið yfir sér. Hann sagði styrk felast í samstöðu. 

Hver dúfa hóf sinn hluta netsins á loft og saman flugu þær með netið með sér. Veiðimaðurinn horfði undrandi á aðfarirnar. Hann reyndi að fylgja þeim eftir, en þær flugu langt yfir hæðir og lægðir. Þær flugu að hæð nokkurri nærri borg mustera þar sem mús ein átti heima er gat hjálpað þeim.  Hún var góður vinur dúfnakonungsins.

Þegar músin heyrði hávaðann af komu þeirra skaust hún í felur. Dúfnakonungurinn kallaði á hana ljúflega og músin var glöð að sjá hann. Dúfnakonungurinn útskýrði að dúfurnar hefðu verið fangaðar í gildru og þurftu hjálp músarinnar til að naga sundur netið svo þær yrðu frjálsar. 

Músin gekkst inn á það og sagðist fyrst frelsa konunginn. En konungurinn krafðist þess að hún frelsaði þegnana fyrst og síðan sig. Músin skildi ástæður konungsins og fór að óskum hans. Hún tók að naga netið í sundur og ein af annarri losnuðu dúfurnar úr prísundinni, ásamt konungi sínum. Allar þökkuð þær músinni og flugu samtaka á braut."8  

Frásögn þessi lýsir vel reglu og samtakamáttar. Hversu erfitt sem viðfangsefni okkar kann að vera, eigum við góða mögluleika á að ná markmiðum okkar og ætlunarverki, ef við tökumst samtaka á við það. Himneskur faðir hefur gefið okkur fullkomna fyrirmynd að einingu í Leiðarvísi að ritningunum. Við lesum um þá (Guðdóminn): Þessar þrjár verur eru algjörlega samhljóma í tilgangi og kenningu.9 

Okkur er boðið að fylgja fordæmi þeirra sem eiginmenn og eiginkonur, er við reynum að ala upp réttlát börn. Við þurfum samtakamátt í kirkjuköllunum okkar, er við ráðgumst saman í deildum og stikum um að færa börnum himnesks föður hjálpræði. Sameiginleg þrá og réttlæti tengja hjörtu okkar, veita okkur aðgang að krafti himins og búa okkur undir innblástur og opinberun. Við verðum sannlega verkfæri í höndum Drottins sálum til hjálpræðis. Eining er mikilvægari en að hafa á réttu að standa.

Öldungur George Q. Cannon kenndi: "Ég býst við að hvert okkar vilji hafa sinn háttinn á. Ég veit að það á við um mig. Ég játa fúslega að ég vil hafa minn háttinn á. En mér líður ekki vel með að hafa minn háttinn á, ef hann er í andstöðu við vilja bræðra minna. Það er skylda okkar sem Æðsta forsætisráð kirkjunnar. Það er skylda sérhvers forsætisráðs hvarvetna í kirkjunni.

Forsetar stikna og ráðgjafar þeirra, biskupar og ráðgjafar þeirra og allir sem eru í forsæti skulu sýna samstöðu. Okkur ber skylda til sem Æðsta forsætisráð kirkjunnar, að leita þess anda einingar sem frelsarinn gat um í bæn sinni og vera eitt, að hafa stjórn á tilfinningum okkar og þegar tveir eru samhljóma um eitthvað og einn fær ekki skilið það, skal hann segja: "Ég fylgi ykkur.  Ekkert sem í hjarta mitt kemur skal komast upp á milli mín og ykkar."10 

Okkur er boðið að vera sameinuð og mikilvægara er að vera eitt en að fylgja góðri áætlun sem allir eru ekki samþykkir.  Ég vitna enn í Cannon forseta:

"Segjum að einn sé vitrari en annar; betra væri að fylgja lakar áætlun, ef um hana er samstaða. Áætlun eða stefnumörkun sem að einhverju leyti er lakari, er almennt betri til árangurs, ef menn eru samtaka um hana, heldur en betri áætlun sem sundrung ríkir um."11 

Við skulum vera samtaka er við framfylgjum hinum ýmsu skyldum og verkefnum. Við munum þá hljóta aukinn frið og innblátur, njóta meiri velgengni og verða hinir útvöldu Drottins.12 

HEIMILDIR

 1.  HDP Móse 7:33.

 2.  Jóh 17:21.

 3.  HDP Móse 6:68.

 4.  Kenning og sáttmálar 38:27.

 5.  Kenning og sáttmálar 6:34.

 6. Discourses of Wilford Woodruff (1890), 172, og Deseret Weekly, 30. ágúst (1890), 305.

 7.  Matt 12:25.

 8. Unity is Strength, Ajit Hari Sahu,www.whereincity.com/stories/children/5909.html.

 9.  Jóh 17:21?23; sjá einnig 2 Ne: 31:21; sjá einnig 3 Ne 11:27, 36.

10. Discourses and Writings of George Q. Cannon), George Q. Cannon, bindi 1, valið, ritst. og útsett af Jerreld I. Newquist (1957), 207.

11. Discourses and Writings of George Q. Cannon, George Q. Cannon, bindi 1, valið og útsett af Jerreld I. Newquist (1957), 207.

12.  Jóh 17:9?11.