Fátækrahjálp í 75 ár

Sem 16 ára gamall drengur, fór Glen L.  Rudd með í kringum 400 kíló af kjúklingakjöti til birgðaskemmu biskups í Pioneer stikunni fyrir föður sinn.  Hann fylgdist með þegar þungur flutningurinn var hífður upp á hleðslupall hinnar kunnuglegu byggingar.  Hann hafði heyrt um hvað gerðist innan dyra, en hafði aldrei séð það sjálfur.  Hann þekkti aðstæðurnar hjá mörgum fjölskyldnanna í stikunni; feður flestra vina hans voru atvinnulausir.

En daginn þann sá hann hvað raunverulega gerðist.  „Ég vissi að við værum að hjálpa hinum fátæku, fólki í neyð,“ minnist öldungur Rudd, fyrrum aðalvaldhafi sem í 25 ár stjórnaði Velferðartorginu – arftaka þessarar fyrstu birgðaskemmu. Sem pilti, var honum ljóst að í miðri kreppunni miklu, þegar næstum því sjö af hverjum tíu karlmannanna í stiku hans voru atvinnulausir, bauð kirkjan fram hjálp.  Sem hluti af birgðaskemmunni var kola- og timburgarður, húsgagnavinnustofa, niðursuða og saumastofa, og matvæli – sem að miklu leyti var gjöf frá fólki eins og föður hans, sem átti kjúklingabú.

19. ágúst sl.  markaði 75 ára afmæli opnunar þessarar birgðastöðvar, hinnar fyrstu á vegum kirkjunnar í kreppunni miklu.  Síðan þá, hefur hið innblásna verkefni sem hófst í litlu birgðaskemmunni sem staðsett er í miðborg Salt Lake City á 333 Pierpoint Ave., aukið umsvif sín.  Í dag rekur kirkjan 108 birgðaskemmur í Bandaríkjunum og Kanada og 29 til viðbótar í Latnesku Ameríku.  Það eru birgðastöðvar í Argentínu, Brasilíu, Síle, Kólumbíu, Dóminikanska lýðveldinu, Ekvador, El Salvador, Gvatamala, Hondúras, Mexíkó, Paragvæ, Perú, Úrúgvæ og Venesúela.

Þar að auki rekur kirkjan 285 atvinnumálastofur, 44 Deseret sparbúðir, og 100 heimageymslustöðvar.  Kirkjuþegnar gáfu 623.153 vinnudaga til velferðarstöðva á árinu 2006 og 239.410 manns um heim allan fengu þjálfun og vinnu vegna atvinnueftirleitar Síðari daga heilagra, samkvæmt upplýsingum í bæklingi Velferðartorgsins.

„Ég hef gengið hér framhjá mörg þúsund sinnum,“ sagði öldungur Rudd, og á þá við fyrstu birgðastöð kirkjunnar og mikilvægi hennar.  „Hún hefur alltaf haft mikla þýðingu fyrir mig.  Þetta var upphafið.“

Birgðastöðin var opnuð snemma árs 1932, þegar þáverandi stikuforseti Harold B.  Lee og ráðgjafar hans héldu fund með biskupum Pioneer stikunnar.  „Eftir góðar umræður var ákveðið að eins gott væri að gera eitthvað og það skjótt,“ sagði öldungur Rudd.  „Ákveðið var að koma upp birgðastöð og finna ráð til að fylla hana.“

Stiku leiðtogar fengu leyfi til ókeypis afnota af byggingunni við Pierpoint Avenue og sjálfboðaliðar luku við undirbúninginn.  Meðlimir Pioneer stikunnar föstuðu daginn sem opnað var; þeir lögðu sín framlög fram í birgðastöðina.   „Það er athyglisvert að á þeirri stundu er hún var tilbúin, var komið nægilega mikið af matvælum og annarri vöru til að fylla bygginguna,“ ritaði öldungur Rudd í skýrslu um birgðastöðina.  „Auk þess, var sá andi í allri stikunni sem aldri hafði áður verið – bara einfaldlega bróðurkærleikur.“

Birgðastöðin, sem gegndi sama hlutverki og fyrstu tíundarskrifstofurnar, var rekin eftir sömu reglum og núverandi birgðastöðvar Síðari daga heilagra.  „Ætlast var til að allir ynnu.  Það var markmið kirkjunnar, að hjálpa fólki að hjálpa sér sjálft.“

Öldungur Rudd benti á að vöruverð hefði verið mjög lágt upp úr 1930, fjöldi bænda hefði ekki getað greitt vinnulaun og flestir höfðu uppskorið það sem unnt var og afgangurinn hefði farið til spillis. Starfsmenn birgðastöðvarinnar – þar á meðal Paul C. Child þáverandi ráðgjafi  Lees forseta, og birgðastöðvarstjórinn Jesse M. Drury biskup – fólu Fred J.  Heath og öðrum atvinnulausum mönnum að hafa samband við bændurna og fjöldi manna voru sendir á býlin í Davies, Utah og Salt Lake sýslum – og alla leið til Idaho – til að uppskera af ökrunum og því var síðan deilt með sjálfboðaliðunum.

Vörubílar komu að birgðaskemmunni hlaðnir ávöxtum og annarri framleiðslu.  Mest af ávöxtunum var soðið niður, minnist öldungur Rudd.

Hann sagði að eitt sinn hafi svo mikið af lauk (sem fékkst mikið gefins) og niðursoðinn matur verið geymt á efri hæð birgðaskemmunnar að gólfið hefði tekið að láta undan.  Stoðir voru settar til að hindra hrun loftsins.  Laukur var látinn í skiptum fyrir aðra vöru.

„Hlutirnir fóru að falla (saman) eins og í púsluspili og hlutirnir fóru raunverulega að virka til blessunar í lífi fólks,“ sagði öldungur Rudd.

Fljótlega spurðu þeir í Salt Lake stiku hvort þeir gætu tekið þátt í Pioneer birgðaskemmunni.  (Fjórum árum síðar var starfsemin flutt í stærri byggingu.)  Öðrum birgðaskemmum var komið upp í Murray og Liberty stikum.  Þar að auki var atvinnumálaskrifstofum komið upp í öllum sex stikunum sem þá voru starfandi í Salt Lake dalnum.
 
Fyrir öldung Rudd, voru birgðaskemmur kirkjunnar lausn á vandamáli sem hann helgaði líf sitt baráttunni við.  „Ég horfði á fólk bíða í röðum.  Ég var einn þessara krakka sem hataði að sjá fólk sem hungraði.“ Eitt sinn elti hann einn af starfsmönnum föður síns þangað sem hann borðaði hádegisverð, og komst þá að því að maðurinn hafði ekkert nema kartöfluskræli til matar.

„Ég óx upp mitt í kreppunni miklu, með fólki sem þjáðist vegna kreppunnar.“ "I grew up in the middle of the Depression, with people who were suffering from the Depression."

Birgðaskemman lagði til hjálp.  Engum var nokkru sinni snúið frá, sagði hann.  „(Birgðaskemma Pioneer stikunnar) varð fyrirmyndin að öllum öðrum birgðaskemmum, þar á meðal hinum stóru birgðaskemmum sem byggðar voru af Almennu velferðarnefndinni 1938 og 1939, sem voru staðsettar þar sem síðan kallast Velferðartorgið.“